نيرومند كرد و بروشنائى يقين نورانى نمود ، البتّه سكينه و طمأنينه كه آرامش دل و آسايش خيال او باشد او را فرا مىگيرد ، آنگاه روح بر دل مسلَّط مىشود و نفس مقهور و شكست يافته ، پس بيخردى و اضطراب كه از صفات نفس هستند جاى خود را بصفات روح مىدهند كه ثبات و وقار باشد ، در اين درجه ى از تقويت روح است كه دل با ملكوت آسمان آشنا مىشود و مشتاق بمراتب بالا ، و مسلَّط بر ما دون و درجات سفلى مىشود و به جائى مىرسد كه در هنگام غضب و جنبش نفس براى طاعت و رضاى حقّ يقين و توكّلش او را از اين عالم جدا نموده و بعالم بالا توجّه مىدهد و از آن خاصيّت كه موجب چيرگى او بر دشمن مىشود مدد مىگيرد تا موفّق شود و همين است فرود آمدن ملائكه . ( « تفسير صفى : » ) در احد يعنى كه بعد از جنگ بدر بيشتر گردد شما را شرح صدر فرّ روحانى ز افلاك شهود جمله بر ارض حواسّ آيد فرود آخرين رتبه است چون الف از عدد در زيادى شد مثل در هر سند گفت زان حقّ خمس آلاف از ملك مىفرستم مر شما را بر كمك تا حواسّ و قلب يابد فرّ روح حقّ گشايد بر دل ابواب فتوح بعد تكميل مواليد و حواسّ گشت از اعدا مجاهد بىهراس نفس دشمن روز ميدان قتال مىگريزد سر به زير و خسته حال جز ولى حقّ بميدان نبرد كس نماند چون نشيند دو رو گرد با پيمبر حيدر كرّار ماند حسن ماند و عشق ماند و يار ماند حسن با عشق است در معنى يكى دانى ار سرّ حقيقت اندكى ذرّه اى برجا نماند امتياز تا حقيقت باز دانى از مجاز سخن ما : 1 - عمده ى مطلب قابل بحث در اين آيات نزول ملائكه و عدّه ى آنها است و اگر ما منصفانه دقّت كنيم تصديق مىنمائيم در اين آيات تصريح نشده است كه ملائكه آمدند و كومك كردند ، زيرا اوّل گفته شده است « نَصَرَكُمُ اللَّه بِبَدْرٍ »